Vanuit Millbrae, een dorpje dichtbij de luchthaven van San Francisco, schrijven we ons laatste blogbericht. Vroeger dan oorspronkelijk gepland: normaal vlogen we pas zaterdag terug. Sommigen zullen ons waarschijnlijk voor gek verklaren, wie verkort er nu zijn vakantie? Zeker wanneer de reis zo geweldig is geweest en San Francisco een levendige stad blijkt te zijn... Maar het is de vermoeidheid die ons parten begint te spelen en we willen graag nog een paar nachten thuis (uit)slapen vooraleer we (weer) aan het werk gaan. Gelukkig bleken er nog een aantal plaatsen vrij te zijn op de vlucht van donderdag, waardoor we nu vrijdag i.p.v. zondag aankomen.
San Francisco is – zoals intussen gezegd – een leuke stad om te vertoeven. Steile straten, er hangt een leuke sfeer door de traditionele cablecars, SF is omringd door zee en de temperaturen zijn aangenaam (tot midden september is het koud in SF, maar eind september en oktober zijn zonnige en wolkenloze maanden – hadden wij weer even geluk). Er zijn wel opvallend veel daklozen en zwervers. Het gaf steeds een ongemakkelijk en schuldig gevoel om mensen eten te zien zoeken in de vuilnisbakken, anderzijds weet je niet hoe en waarom ze op straat zijn geraakt.
De eerste dagen in SF hebben we opzoekingen gedaan in de law library van de University of Berkeley. Ook hier was het goed georganiseerd (references die je helpen bij je opzoekingen), maar wéér konden we niet inscannen (0,15 USD per kopie!!) en de kopiemachines gaan zoooooo traag! Anderzijds zijn de openingsuren van de bibliotheek hier niet te geloven: in de week van 8u tot 00u, zaterdag tot 18u en zondag van 10u tot 00u! Daar hebben we handig gebruik van kunnen maken.
We hebben overnacht in Chinatown, wat een goede keuze bleek te zijn. De wijk was nog eens iets anders dan alles wat we al gezien hadden, en het bracht herinneringen aan onze reis van vorig jaar (Thailand) naar boven.
Naast Chinatown hebben we nog de typische “to see’s” gedaan: union square – het commerciële en financiële centrum van SF, Fisherman’s Warf – van waaruit ook de boot naar Alcatraz vertrekt, Golden Gate Park met de Japanese Tea Garden – een prachtige en rustgevende tuin (met veel zen) waar we een thee’tje hebben gedronken en fortune cookies konden eten, en ten slotte ook nog The Mission – een Spaans getinte wijk, wat eerlijk gezegd wat tegenviel.
Vandaag hebben we Alcatraz bezocht. Het was heel toeristisch, maar wel interessant om de verhalen van de ‘inmates’ en de ‘officers’ te horen. In het bezoek zit een audiotour begrepen, en daarop hoor je het verhaal van de echte gevangenen en officieren (althans als je de Engelse versie neemt). Op het einde kon je zelfs het boek geschreven door een ex-gevangene laten signeren door hemzelf (intussen al meer dan 70 jaar).
Tot slot nog een leuke anekdote: gisteren heb ik (Evelien) een gratis haircut gekregen. Tijdens een ‘shopping spree’ werd ik aangesproken door een vrouw, die vroeg of ik de volgende dag eventueel haar demo-model wou zijn tijdens een ‘class for students’ in een Vidal Sassoon kapsalon. We stemden toe, en – toegegeven – na haar ’s avonds eerst te hebben gegoogelt, trokken we de volgende morgen naar het kapsalon en werden mijn haren geknipt door een top stylist. Normaal prijskaartje: 95 USD!
Hiermee zijn we aan het einde van onze (reis)verhalen. We hopen dat jullie van onze verhalen en foto’s hebben genoten, en hierdoor ook een kijk hebben gekregen op de USA. Het is echt de moeite en het geld waard, niet alleen de nationale parken maar ook vele van de steden (Seattle, Vancouver (Canada), en San Francisco). We komen hier zeker terug, al is het dan maar over een X-aantal jaren...
De foto's volgen nog want het uploaden lukt niet!
donderdag 27 september 2007
zondag 23 september 2007
Los Angeles - Highway 1 - Yosemite
Vier weken onderweg en 5400 miles (een goede 8600 km) op de teller… De autoritjes beginnen wel te wegen, onze benen en rug stribbelen tegen wanneer we weer eens in de auto stappen om een rit van 3u of meer af te leggen. Gelukkig zijn we aangekomen in San Francisco, en kunnen we hier het openbaar vervoer gebruiken. Onze vlucht naar België vertrekt ook vanuit San Francisco, wat wil zeggen dat we nog een weekje tegoed hebben om onze benen te strekken voor we ons lichaam weer voor 12u moeten pijnigen.
Ons laatste berichtje eindigde bij Las Vegas. Vanuit Las Vegas zijn we naar Los Angeles gereden, met een korte omweg door Death Valley (om het eens gezien te hebben, maar we zijn niet tot in het hart van Death Valley gegaan).
In Los Angeles hebben we een ritje door Beverly Hills, m.i.v. Rodeo Drive, en Bel Air gemaakt. Een mooie en ongelofelijk rijke stad (Beverly Hills is geen wijk van L.A., maar een stadje op zich!), waar alle rijke filmsterren, producers, enz. wonen. In de krantenwinkels kan je een ‘map of the stars’ kopen, en kan je gaan loeren naar de woningen van filmsterren, maar dat hebben we niet gedaan (je zou overigens niet veel zien: de kasten van huizen hebben uiteraard ook zware beveiligingsapparatuur).
De VS zijn natuurlijk ook de ‘place to be’ om een baseballgame bij te wonen, en wij konden gaan kijken naar een match van de L.A. Dodgers tegen de Arizona Diamond Backs. Wel eens leuk om te zien. Een groot stadium, leuke sfeer en goede zitjes. Toppunt van de match was toch wel de man die het veld kwam opgelopen (een aangeklede streaker?) en achterna werd gezeten door de mannen van security... Straf? Er werd omgeroepen dat de toegang tot het stadium kon worden ontzegd, en dat een boete en zelfs een arrestatie tot de mogelijkheden behoorden.
Onze laatste dag in L.A. hebben we doorgebracht in de Universal Studios, een park met een aantal attracties en min of meer de mogelijkheid om achter de schermen te kijken (zoals de special effects, wel zeer basic). ‘The house of horrors’ heeft op Evelien wel een indruk nagelaten ;-) .
Na Los Angeles zijn we via de kust, Highway 1, verder noordwaarts gereden. Highway 1 heeft talrijke vista poins, waar je de natuur kan bewonderen. Op één van die vista points konden we zeeleeuwen in de zon een middagdutje zien doen...
Onderweg zijn we ook gestopt in Santa Barbara, een kuststadje. De kust is hier veel aangenamer dan in België (of elders in drukbezochte badsteden in Europa): geen torenhoge appartementsgebouwen die het zicht wegnemen, geen overbevolkte dijken, enz.
In de buurt van Monterey hebben we ook de 17mile drive gedaan. Dit is een private (en dus te betalen) route, van waaruit je een prachtig uitzicht hebt op de nog redelijk ongerepte kust. Je vindt er ook minstens 5 golfterreinen, en het was wel duidelijk dat dit een plaats is voor de meer begoeden...
De temperatuur is hier overigens een stuk lager dan in Nevada. We halen met moeite nog 20 graden.
Vrijdag hebben we ons laatste natuurpark bezocht: Yosemite. Yosemite is het oudste nationale park van de VS. Het heeft meerdere kenmerken. De ‘El Capitan’, een torenhoge monoliet, die beklommen wordt. Het record om de ‘El Capitan’ te beklimmen ligt op 2,5u, maar gemiddeld doet men er 3 dagen over. Je kan het niet vatten dat deze klimmers een bed, slaapzak, kleren, drinken en voedsel mee naar boven trekken. De klimmers slapen op kramikkelige draagberry’s (waar wij zelfs nog niet van op 3m hoogte in zouden willen/durven slapen) die wat in de lucht bengelen. Op de vraag of er veel ongevallen gebeurden, klonk het antwoord dat klimmers eerder sterven door bevriezing (doordat een koudefront onverwacht opduikt).
Yosemite is ook bekend voor haar reuzesequoia’s, en geloof ons: ze zijn echt wel énorm hoog en dik. Jammer genoeg kan je dat niet op foto laten zien...
Normaal gezien zijn er in Yosemite ook indrukwekkende watervallen, maar daarvoor was het nu het verkeerde seizoen. Alles was zo goed als opgedroogd, m.u.v. een waterval waar nog een klein straaltje uit kwam.
Wat opvallend is aan alle natuurparken, is dat je overal restanten ziet van bosbranden. Het is heel triestig om te zien, tot je hoort dat deze bosbranden noodzakelijk zijn om de vegetatie te vernieuwen. Ze worden soms zelfs opzettelijk gesticht of worden niet meteen geblust wanneer ze door vb. een bliksemschicht worden veroorzaakt. Jammer genoeg is vuur niet altijd zo voorspelbaar, en lopen de zgn. management fires al eens uit de hand.
Nu zijn we dus aangekomen in San Francisco, onze laatste stop, maar blijkbaar op het verkeerde moment. De prijzen swingen hier de pan uit, omdat er volgende week een conventie doorgaat met meer dan 50 000 gasten...
Onze laatste dagen in de VS zullen goed gevuld zijn. Eerst gaan we nog opzoeken in de law library van de University of Berkeley. Daarna zullen we de Californische wijngaarden (in Napa Valley), Alcatraz en Fisherman’s Warf bezoeken. Daarover meer in ons volgend, en waarschijnlijk laatste, blogbericht!
Ons laatste berichtje eindigde bij Las Vegas. Vanuit Las Vegas zijn we naar Los Angeles gereden, met een korte omweg door Death Valley (om het eens gezien te hebben, maar we zijn niet tot in het hart van Death Valley gegaan).
 |
| 14.Los Angeles (en Death Valley) |
In Los Angeles hebben we een ritje door Beverly Hills, m.i.v. Rodeo Drive, en Bel Air gemaakt. Een mooie en ongelofelijk rijke stad (Beverly Hills is geen wijk van L.A., maar een stadje op zich!), waar alle rijke filmsterren, producers, enz. wonen. In de krantenwinkels kan je een ‘map of the stars’ kopen, en kan je gaan loeren naar de woningen van filmsterren, maar dat hebben we niet gedaan (je zou overigens niet veel zien: de kasten van huizen hebben uiteraard ook zware beveiligingsapparatuur).
De VS zijn natuurlijk ook de ‘place to be’ om een baseballgame bij te wonen, en wij konden gaan kijken naar een match van de L.A. Dodgers tegen de Arizona Diamond Backs. Wel eens leuk om te zien. Een groot stadium, leuke sfeer en goede zitjes. Toppunt van de match was toch wel de man die het veld kwam opgelopen (een aangeklede streaker?) en achterna werd gezeten door de mannen van security... Straf? Er werd omgeroepen dat de toegang tot het stadium kon worden ontzegd, en dat een boete en zelfs een arrestatie tot de mogelijkheden behoorden.
Onze laatste dag in L.A. hebben we doorgebracht in de Universal Studios, een park met een aantal attracties en min of meer de mogelijkheid om achter de schermen te kijken (zoals de special effects, wel zeer basic). ‘The house of horrors’ heeft op Evelien wel een indruk nagelaten ;-) .
Na Los Angeles zijn we via de kust, Highway 1, verder noordwaarts gereden. Highway 1 heeft talrijke vista poins, waar je de natuur kan bewonderen. Op één van die vista points konden we zeeleeuwen in de zon een middagdutje zien doen...
 |
| 16.Highway 1 |
Onderweg zijn we ook gestopt in Santa Barbara, een kuststadje. De kust is hier veel aangenamer dan in België (of elders in drukbezochte badsteden in Europa): geen torenhoge appartementsgebouwen die het zicht wegnemen, geen overbevolkte dijken, enz.
 |
| 15.Santa Barbara |
In de buurt van Monterey hebben we ook de 17mile drive gedaan. Dit is een private (en dus te betalen) route, van waaruit je een prachtig uitzicht hebt op de nog redelijk ongerepte kust. Je vindt er ook minstens 5 golfterreinen, en het was wel duidelijk dat dit een plaats is voor de meer begoeden...
De temperatuur is hier overigens een stuk lager dan in Nevada. We halen met moeite nog 20 graden.
 |
| 17.17 Miles Drive |
Vrijdag hebben we ons laatste natuurpark bezocht: Yosemite. Yosemite is het oudste nationale park van de VS. Het heeft meerdere kenmerken. De ‘El Capitan’, een torenhoge monoliet, die beklommen wordt. Het record om de ‘El Capitan’ te beklimmen ligt op 2,5u, maar gemiddeld doet men er 3 dagen over. Je kan het niet vatten dat deze klimmers een bed, slaapzak, kleren, drinken en voedsel mee naar boven trekken. De klimmers slapen op kramikkelige draagberry’s (waar wij zelfs nog niet van op 3m hoogte in zouden willen/durven slapen) die wat in de lucht bengelen. Op de vraag of er veel ongevallen gebeurden, klonk het antwoord dat klimmers eerder sterven door bevriezing (doordat een koudefront onverwacht opduikt).
Yosemite is ook bekend voor haar reuzesequoia’s, en geloof ons: ze zijn echt wel énorm hoog en dik. Jammer genoeg kan je dat niet op foto laten zien...
Normaal gezien zijn er in Yosemite ook indrukwekkende watervallen, maar daarvoor was het nu het verkeerde seizoen. Alles was zo goed als opgedroogd, m.u.v. een waterval waar nog een klein straaltje uit kwam.
Wat opvallend is aan alle natuurparken, is dat je overal restanten ziet van bosbranden. Het is heel triestig om te zien, tot je hoort dat deze bosbranden noodzakelijk zijn om de vegetatie te vernieuwen. Ze worden soms zelfs opzettelijk gesticht of worden niet meteen geblust wanneer ze door vb. een bliksemschicht worden veroorzaakt. Jammer genoeg is vuur niet altijd zo voorspelbaar, en lopen de zgn. management fires al eens uit de hand.
 |
| 18.Yosemit |
Nu zijn we dus aangekomen in San Francisco, onze laatste stop, maar blijkbaar op het verkeerde moment. De prijzen swingen hier de pan uit, omdat er volgende week een conventie doorgaat met meer dan 50 000 gasten...
Onze laatste dagen in de VS zullen goed gevuld zijn. Eerst gaan we nog opzoeken in de law library van de University of Berkeley. Daarna zullen we de Californische wijngaarden (in Napa Valley), Alcatraz en Fisherman’s Warf bezoeken. Daarover meer in ons volgend, en waarschijnlijk laatste, blogbericht!
vrijdag 14 september 2007
Bryce Canyon - Grand Canyon - Las Vegas
Na twee dagen Yellowstone zijn we doorgereden naar Bryce Canyon. Bryce Canyon is 'magnifique'. Je waant je in het Aards Paradijs of in een Oud-Romeins Rijk, en het lijkt alsof een schatrijke machthebber (of vrouw - het moeten niet altijd mannen zijn) enkele eeuwen geleden duizenden slaven heeft ingezet om een ongelofelijk prachtig amfitheater te bouwen (om daarna - zoals het in de geschiedenis zo vaak is gegaan - zelf de eer op te strijken). Maar het uitzonderlijke is juist dat hier geen enkele invloed van de ‘mensheid’ aan te pas is gekomen, en dat Bryce Canyon haar (of zijn?) schoonheid enkel en alleen aan moeder natuur te danken heeft. Je kan amper geloven waartoe de natuur allemaal in staat is. Bepaalde ‘sculpturen’ lijken op beeltenissen van mensen (zo herkenden wij precies een beeld van Caeser (zie foto) ). Bryce Canyon kan je bezichtigen vanuit verschillende viewpoints, en je kan ook afdalen tot aan de bodem van de canyon. Dat laatste hebben wij gedaan, en het idee van een Aard Paradijs werd er alleen maar levendiger door. Zeker toen er na enkele regendruppels en wat zonnestralen in het dal van Bryce Canyon een felle regenboog verscheen...
Ook de Grand Canyon (Arizona) is indrukwekkend, maar dan vooral daar haar (of zijn?) uitgestrektheid. Bryce Canyon is verfijnder en gedetailleerder, Grand Canyon is ruwer – groter – dieper (Evelien kon op bepaalde viewpoints haar hoogtevrees maar niet overwinnen) en toeristischer... De Grand Canyon kan je vanuit het noorden (North Rim) of het zuiden (South Rim) bezoeken.
De South Rim krijgt 90 procent van de toeristen over de vloer, voornamelijk omdat je op de South Rim een uitgestrekter zicht hebt.
Opmerkelijk is dat een ‘wandelingetje maken’ in de nationale parken nooit zonder risico is. In Yellowstone hingen er borden dat wandelen op eigen risico was. Om te vermijden dat je een beer kruist op je pad moet je o.m. geen parfum dragen, luid praten; en als hij je aanvalt moet je doen alsof je dood bent – althans de eerste 5 minuten. Als hij blijft aanvallen (leef je dan nog?) moet je terug vechten... Onze zin om een wandelingetje te maken slonk met elk woord dat we lazen – maar dapper als we zijn hebben we de overlevingstocht toch aangedurfd!
In Grand Canyon waarschuwden ze voor uitdroging en het risico op hersenschade door de immense hitte in de vallei van de Grand Canyon. Je kon verschillende verhalen lezen van mensen die zich niet voldoende hadden voorbereid op een tocht en in de vallei waren omgekomen door de brandende zon (43° Celsius in de schaduw!)...
Van de Grand Canyon zijn we meteen doorgereden naar ‘the city that never sleeps’, Las Vegas (Nevada). Het is hier gewoonweg maf – we hebben er geen andere woorden voor. Zonet hebben we ons ingeburgerd en zijn we wat gaan gokken – we zijn jammer wat dollars armer (we kunnen ons gelukkig troosten met die spreuk over ongeluk in het spel). Je ziet mensen hier bij Roulette zomaar eventjes 200 dollar inzetten op rood, die 200 dollar verliezen, en vervolgens terug 200 dollar inzetten...
De hotels zijn hier abnormaal groot en er is ongelofelijk veel geld in gepompt. Je vindt hier hotels die New York, Parijs en Venetië hebben nagebouwd. In bepaalde hotels, zoals de MGMGrand waar wij logeren, kan je leeuwen bezichtigen; in andere zijn er aquaria met dolfijnen en allerlei soorten vissen. Het is eens leuk om de sfeer in Las Vegas op te snuiven en de rijkdom van de casino-hotels te ‘bewonderen’, maar toch voelt het allemaal ‘fake’ aan.
Leuk aan Las Vegas is dat er hier dagelijks musicals (Mamma Mia), voorstellingen (Cirque du soleil), optredens – zangers, comedians – plaatsvinden. Wij hadden het geluk een show van de bekendste illusionist ter wereld te kunnen bijwonen – David Copperfield. Je krijgt er kop noch staart aan hoe hij bepaalde dingen kan raden – laten verschijnen – laten verdwijnen – enz. Het heeft geen zin om je hoofd erover te breken, want je raadt het toch nooit.
Sinds het begin van onze trip hier in de VSA hebben we al 8 Noord-Amerikaanse staten doorkruist: Oregon (Eugene), Washington (Seattle), Montana (Glacier National Park), Wyoming (Yellowstone NP), Idaho, Utah (Bryce Canyon), Arizona (Grand Canyon) en nu Nevada (Las Vegas). Hierna volgt enkel nog Californië, zodat we in totaal niet minder dan 9 staten zullen hebben bezocht. Dat betekent (gelukkig) ook dat we de komende dagen niet meer zo'n lange afstanden als de afgelopen weken zullen moeten afleggen. We hebben al meer dan 4000 miles gereden...
Morgen rijden we naar Death Valley. Het is hier in Las Vegas al stikheet (maar in de hotels ijskoud door de airconditioning), hoe zal de hitte van Death Valley dan aanvoelen?
 |
| 10.Bryce Canyon |
Ook de Grand Canyon (Arizona) is indrukwekkend, maar dan vooral daar haar (of zijn?) uitgestrektheid. Bryce Canyon is verfijnder en gedetailleerder, Grand Canyon is ruwer – groter – dieper (Evelien kon op bepaalde viewpoints haar hoogtevrees maar niet overwinnen) en toeristischer... De Grand Canyon kan je vanuit het noorden (North Rim) of het zuiden (South Rim) bezoeken.
 |
| 11.Grand Canyon - North Rim |
De South Rim krijgt 90 procent van de toeristen over de vloer, voornamelijk omdat je op de South Rim een uitgestrekter zicht hebt.
Opmerkelijk is dat een ‘wandelingetje maken’ in de nationale parken nooit zonder risico is. In Yellowstone hingen er borden dat wandelen op eigen risico was. Om te vermijden dat je een beer kruist op je pad moet je o.m. geen parfum dragen, luid praten; en als hij je aanvalt moet je doen alsof je dood bent – althans de eerste 5 minuten. Als hij blijft aanvallen (leef je dan nog?) moet je terug vechten... Onze zin om een wandelingetje te maken slonk met elk woord dat we lazen – maar dapper als we zijn hebben we de overlevingstocht toch aangedurfd!
In Grand Canyon waarschuwden ze voor uitdroging en het risico op hersenschade door de immense hitte in de vallei van de Grand Canyon. Je kon verschillende verhalen lezen van mensen die zich niet voldoende hadden voorbereid op een tocht en in de vallei waren omgekomen door de brandende zon (43° Celsius in de schaduw!)...
 |
| 12.Grand Canyon - South Rim |
Van de Grand Canyon zijn we meteen doorgereden naar ‘the city that never sleeps’, Las Vegas (Nevada). Het is hier gewoonweg maf – we hebben er geen andere woorden voor. Zonet hebben we ons ingeburgerd en zijn we wat gaan gokken – we zijn jammer wat dollars armer (we kunnen ons gelukkig troosten met die spreuk over ongeluk in het spel). Je ziet mensen hier bij Roulette zomaar eventjes 200 dollar inzetten op rood, die 200 dollar verliezen, en vervolgens terug 200 dollar inzetten...
De hotels zijn hier abnormaal groot en er is ongelofelijk veel geld in gepompt. Je vindt hier hotels die New York, Parijs en Venetië hebben nagebouwd. In bepaalde hotels, zoals de MGMGrand waar wij logeren, kan je leeuwen bezichtigen; in andere zijn er aquaria met dolfijnen en allerlei soorten vissen. Het is eens leuk om de sfeer in Las Vegas op te snuiven en de rijkdom van de casino-hotels te ‘bewonderen’, maar toch voelt het allemaal ‘fake’ aan.
Leuk aan Las Vegas is dat er hier dagelijks musicals (Mamma Mia), voorstellingen (Cirque du soleil), optredens – zangers, comedians – plaatsvinden. Wij hadden het geluk een show van de bekendste illusionist ter wereld te kunnen bijwonen – David Copperfield. Je krijgt er kop noch staart aan hoe hij bepaalde dingen kan raden – laten verschijnen – laten verdwijnen – enz. Het heeft geen zin om je hoofd erover te breken, want je raadt het toch nooit.
 |
| 13.Las Vegas |
Sinds het begin van onze trip hier in de VSA hebben we al 8 Noord-Amerikaanse staten doorkruist: Oregon (Eugene), Washington (Seattle), Montana (Glacier National Park), Wyoming (Yellowstone NP), Idaho, Utah (Bryce Canyon), Arizona (Grand Canyon) en nu Nevada (Las Vegas). Hierna volgt enkel nog Californië, zodat we in totaal niet minder dan 9 staten zullen hebben bezocht. Dat betekent (gelukkig) ook dat we de komende dagen niet meer zo'n lange afstanden als de afgelopen weken zullen moeten afleggen. We hebben al meer dan 4000 miles gereden...
Morgen rijden we naar Death Valley. Het is hier in Las Vegas al stikheet (maar in de hotels ijskoud door de airconditioning), hoe zal de hitte van Death Valley dan aanvoelen?
vrijdag 7 september 2007
Banff - Glacier - Yellowstone
Onze kilometer-teller (of juister gezegd: onze ‘miles-teller’) zegt ons dat we de 3000 km (of meer dan 2000 miles: 1 mile is ongeveer 1,6 km) hebben overschreden. En dat beginnen we wel te voelen, in de benen maar vooral in de rug. Vooral de voorbije twee dagen (dinsdag en woensdag) waren vermoeiend omdat we dan telkens meer dan 7u hebben gereden. We zullen daar nog veel uurtjes en kilometers bij mogen tellen, want we zitten nog niet eens in de helft van onze trip...
Na ons laatste blogbericht zijn we doorgereden naar Banff, één van de nationale parken in Alberta. Banff is een gezellig en mooi, maar wel toeristisch stadje dat wordt doorkruist door een prachtig blauw meer (goed voor kajak en cano, en op sommige plaatsen voor whitewater-rafting) en omsingeld door hoge bergen in allerlei vormen.
Ook in Banff kon je met een gondola (skilift trouwens) een berg op om een zicht van 360° te krijgen over de vallei, maar omdat we zoiets al in Golden hadden gedaan, hebben we het vervangen door een stevige (en steile!) bergwandeling. Opnieuw – en we vallen (nu al) in herhaling – prachtige uitzichten met beelden die je je bij ons niet kan voorstellen. Na onze vermoeidende wandeling zijn we meteen doorgereden naar de Banff Hot Springs. Hier kan je baden in water dat door de natuur zelf tot 40 graden is verwarmd! Een zalige ontspanning na onze wandeling. Omdat we rekening moeten houden met ons ‘tijdschema’, moesten we na 1,5 dag alweer verder doorreizen.
Na Banff zijn we zuidwaarts getrokken en hebben we de grens naar de VSA overgestoken. Op de Canadees-Amerikaanse grens, meer bepaald op de overgang van Alberta naar Montana, ligt het Glacier National Park. In dit park kan je een ongeveer twee uur durende ‘going-to-the-sun road’ volgen, die echt buitengewoon is. De natuur is prachtig, je vindt er verschillende landschappen gecombineerd. Dit park wordt niet zo druk bezocht als de andere Noord-Amerikaanse nationale parken, waardoor je meer het gevoel hebt dat je alleen bent in het park en in alle rust de beelden in je kan opnemen. Glacier National Park is echt rustgevend en adembenemend mooi. We konden onze tocht bovendien nog afsluiten met een ‘moment suprême’: een zwarte beer die bij sunset uit de struiken komt gewandeld, de straat op zijn gemak oversteekt (zonder eerst naar links en/of rechts te kijken!), om daar wat bessen als avondmaal te verorberen. De zes mensen die op nog geen 10 meter van hem stonden interesseerden hem duidelijk geen moer... Ze hadden nochtans zijn honger meer kunnen stillen ...
Na een overnachting in een klein doorreis-dorpje Whitefish in het B&B ‘Duck Inn’, dat van ons de ‘tot nu toe mooiste en aangenaamste overnachting’-prijs heeft gekregen, zijn we verder getrokken richting Yellowstone, een nationaal park in Wyoming. Daar zijn we gisterenavond na een vermoeiende autorit aangekomen.
Vandaag hebben we een eerste trip gemaakt door het park. Het park telt talloze wilde (of moeten we eerlijk zijn en er misschien toch ¾ wild van maken, omdat ze al gewoon zijn aan ons, toeristen?) bizons en herten (hier noemen ze het ‘elks’, we kennen de juiste vertaling nog niet).
We hebben de indruk dat Yellowstone van alles een beetje heeft, een soort mix van de verschillende nationale parken: meren (overigens het grootste bergmeer van Noord-Amerika), bergen, weilanden, yellowstone grand canyon, geisers, enz.
Na ons laatste blogbericht zijn we doorgereden naar Banff, één van de nationale parken in Alberta. Banff is een gezellig en mooi, maar wel toeristisch stadje dat wordt doorkruist door een prachtig blauw meer (goed voor kajak en cano, en op sommige plaatsen voor whitewater-rafting) en omsingeld door hoge bergen in allerlei vormen.
Ook in Banff kon je met een gondola (skilift trouwens) een berg op om een zicht van 360° te krijgen over de vallei, maar omdat we zoiets al in Golden hadden gedaan, hebben we het vervangen door een stevige (en steile!) bergwandeling. Opnieuw – en we vallen (nu al) in herhaling – prachtige uitzichten met beelden die je je bij ons niet kan voorstellen. Na onze vermoeidende wandeling zijn we meteen doorgereden naar de Banff Hot Springs. Hier kan je baden in water dat door de natuur zelf tot 40 graden is verwarmd! Een zalige ontspanning na onze wandeling. Omdat we rekening moeten houden met ons ‘tijdschema’, moesten we na 1,5 dag alweer verder doorreizen.
 |
| Banff |
Na Banff zijn we zuidwaarts getrokken en hebben we de grens naar de VSA overgestoken. Op de Canadees-Amerikaanse grens, meer bepaald op de overgang van Alberta naar Montana, ligt het Glacier National Park. In dit park kan je een ongeveer twee uur durende ‘going-to-the-sun road’ volgen, die echt buitengewoon is. De natuur is prachtig, je vindt er verschillende landschappen gecombineerd. Dit park wordt niet zo druk bezocht als de andere Noord-Amerikaanse nationale parken, waardoor je meer het gevoel hebt dat je alleen bent in het park en in alle rust de beelden in je kan opnemen. Glacier National Park is echt rustgevend en adembenemend mooi. We konden onze tocht bovendien nog afsluiten met een ‘moment suprême’: een zwarte beer die bij sunset uit de struiken komt gewandeld, de straat op zijn gemak oversteekt (zonder eerst naar links en/of rechts te kijken!), om daar wat bessen als avondmaal te verorberen. De zes mensen die op nog geen 10 meter van hem stonden interesseerden hem duidelijk geen moer... Ze hadden nochtans zijn honger meer kunnen stillen ...
 |
| Glacier |
Na een overnachting in een klein doorreis-dorpje Whitefish in het B&B ‘Duck Inn’, dat van ons de ‘tot nu toe mooiste en aangenaamste overnachting’-prijs heeft gekregen, zijn we verder getrokken richting Yellowstone, een nationaal park in Wyoming. Daar zijn we gisterenavond na een vermoeiende autorit aangekomen.
Vandaag hebben we een eerste trip gemaakt door het park. Het park telt talloze wilde (of moeten we eerlijk zijn en er misschien toch ¾ wild van maken, omdat ze al gewoon zijn aan ons, toeristen?) bizons en herten (hier noemen ze het ‘elks’, we kennen de juiste vertaling nog niet).
We hebben de indruk dat Yellowstone van alles een beetje heeft, een soort mix van de verschillende nationale parken: meren (overigens het grootste bergmeer van Noord-Amerika), bergen, weilanden, yellowstone grand canyon, geisers, enz.
 |
| Yellowston |
Route 2
Hier is het vervolg van de route die we tot nu toe hebben afgelegd:
Seattle (WA)
Eugene (OR)
Vancouver (WA)
Vancouver (BC, Canada)
Hope (BC, Canada)
Mara (BC, Canada)
Golden (BC, Canada)
Banff (AB, Canada)
Whitefish (MT, USA)
West Yellowstone (MT)
Grotere kaart weergeven
Seattle (WA)
Eugene (OR)
Vancouver (WA)
Vancouver (BC, Canada)
Hope (BC, Canada)
Mara (BC, Canada)
Golden (BC, Canada)
Banff (AB, Canada)
Whitefish (MT, USA)
West Yellowstone (MT)
Grotere kaart weergeven
maandag 3 september 2007
Bijna in Banff
Intussen zitten we al een heel stuk meer inwaarts in Canada, midden in de bergen. We zien de Rocky Mounains in de verte, maar we zijn er nog net niet. We hebben een paar tussenstops gemaakt vóór Banff (een nationaal park in Canada in de Rocky Mountains), om de crowds van het verlengde weekend te vermijden. Dit weekend is het namelijk een verlengd weekend omdat het vandaag, maandag 3 september, dag van de arbeid is. Alle Canadezen trekken naar het binnenland - dus ook Banff - waardoor bijna alle hotels en motels waren volgeboekt.
We hebben echt al prachtige dingen gezien. De route die we afleggen is op zich al fotogeniek. Talloze bergen in allerlei vormen, met vaak een prachtig meer in verschillende tinten blauw aan de voet van de berg. Na elke bocht valt onze mond telkens weer open van verbazing. Het is echt aangenaam autorijden...
Gisteren zijn we met een gondola (skilift) een berg - de Kicking Horse Mountain - opgegaan, waar we een zicht van 360° om ons heen hadden. Daar hebben we ook kennis gemaakt met een grizzly bear, Boo. Boo is een wees(je?) dat enkele jaren geleden werd opgevangen nadat één of andere gek zijn moeder had neergeschoten. Boo wordt hier in Golden gehouden, waar hij een 'park' heeft van 20 acres. Omdat er amper studies zijn gedaan naar de gewoontes van grizzly beren, wil men het gedrag van Boo bestuderen en daarover een rapport (of zelfs doctoraat) opstellen. Er werd ons verteld dat Boo volledig wild leeft, maar daar hadden we toch onze twijfels bij. Er is een hek rond zijn 'park', en elke dag wordt hij bekeken door honderden toeristen. Bovendien geven ze Boo elke dag extra eten, 'zodat hij toch zeker niet zou verhongeren'. Hij zou leven zoals een grizzly bear die niet omgeven wordt door een hek, maar anderzijds vertelden ze wel dat hij na een ontsnapping van 33 dagen 150 pond was afgevallen... Blijkbaar is hij door dat extra eten toch niet in staat om zelfstandig voor zijn voedsel te zorgen. Het is maar hoe je het bekijkt zeker?
Over Canada zelf: Canada is duidelijk verfijnder dan de VSA. De hotels zijn tot nu toe altijd mooier of origineler geweest (maar de bedden wel kleiner), en naast de gebruikelijke motels die ze ook in de VSA hebben, vind je hier ook vaker kleine originelere hotelletjes met prachtige uitzichten. Ook het eten is hier gezonder (dat zie je trouwens ook aan de mensen!) en er is meer keuze dan alleen de gebruikelijke fastfoodketens. Het verschil was al merkbaar in Vancouver - de eerste grote stad die aan de meest westelijke grens met de VSA ligt.
Vancouver is overigens een mooie stad. Net zoals Seattle ligt Vancouver aan het water, waardoor er ook hier weer prachtige 'views' zijn (zie de foto's die we een paar dagen geleden op onze blog hebben geplaatst). De vis is hier - zoals ze zeggen - FANTÁSTIC. De mensen zijn vriendelijk en er zijn heel veel verschillende dingen te zien (Stanley Park, aquarium, het superchique Gastown, in de buurt: Whistler, waar de Olympische winterspelen in 2010 zullen plaatsvinden, Chinatown, ...) De stad is proper, op één zone na - die waar de zwervers, junkies en drugsdealers verblijven. We hadden nog nooit zo'n grote groep tesamen gezien... Het was echt choquerend om te zien hoe je van een superchique wijk (Gastown) plots overging in een vervallen wijk waar je mensen de gekste dingen zag doen omdat ze onder invloed waren van drugs. Blijkbaar maken Indianen vaak deel uit van die groep - totaal gedesoriënteerd... Er werd ons verteld dat de stad de zwervers uit de stad wil jagen tegen de Olympische winterspelen in 2010.
Hoe is het in België? Zijn er spectaculaire of grappige dingen gebeurd? Laat het ons weten, we zijn nieuwsgierig!
 |
| Vancouver richting Banff |
We hebben echt al prachtige dingen gezien. De route die we afleggen is op zich al fotogeniek. Talloze bergen in allerlei vormen, met vaak een prachtig meer in verschillende tinten blauw aan de voet van de berg. Na elke bocht valt onze mond telkens weer open van verbazing. Het is echt aangenaam autorijden...
 |
| Kicking Horse Mountain |
Gisteren zijn we met een gondola (skilift) een berg - de Kicking Horse Mountain - opgegaan, waar we een zicht van 360° om ons heen hadden. Daar hebben we ook kennis gemaakt met een grizzly bear, Boo. Boo is een wees(je?) dat enkele jaren geleden werd opgevangen nadat één of andere gek zijn moeder had neergeschoten. Boo wordt hier in Golden gehouden, waar hij een 'park' heeft van 20 acres. Omdat er amper studies zijn gedaan naar de gewoontes van grizzly beren, wil men het gedrag van Boo bestuderen en daarover een rapport (of zelfs doctoraat) opstellen. Er werd ons verteld dat Boo volledig wild leeft, maar daar hadden we toch onze twijfels bij. Er is een hek rond zijn 'park', en elke dag wordt hij bekeken door honderden toeristen. Bovendien geven ze Boo elke dag extra eten, 'zodat hij toch zeker niet zou verhongeren'. Hij zou leven zoals een grizzly bear die niet omgeven wordt door een hek, maar anderzijds vertelden ze wel dat hij na een ontsnapping van 33 dagen 150 pond was afgevallen... Blijkbaar is hij door dat extra eten toch niet in staat om zelfstandig voor zijn voedsel te zorgen. Het is maar hoe je het bekijkt zeker?
Over Canada zelf: Canada is duidelijk verfijnder dan de VSA. De hotels zijn tot nu toe altijd mooier of origineler geweest (maar de bedden wel kleiner), en naast de gebruikelijke motels die ze ook in de VSA hebben, vind je hier ook vaker kleine originelere hotelletjes met prachtige uitzichten. Ook het eten is hier gezonder (dat zie je trouwens ook aan de mensen!) en er is meer keuze dan alleen de gebruikelijke fastfoodketens. Het verschil was al merkbaar in Vancouver - de eerste grote stad die aan de meest westelijke grens met de VSA ligt.
Vancouver is overigens een mooie stad. Net zoals Seattle ligt Vancouver aan het water, waardoor er ook hier weer prachtige 'views' zijn (zie de foto's die we een paar dagen geleden op onze blog hebben geplaatst). De vis is hier - zoals ze zeggen - FANTÁSTIC. De mensen zijn vriendelijk en er zijn heel veel verschillende dingen te zien (Stanley Park, aquarium, het superchique Gastown, in de buurt: Whistler, waar de Olympische winterspelen in 2010 zullen plaatsvinden, Chinatown, ...) De stad is proper, op één zone na - die waar de zwervers, junkies en drugsdealers verblijven. We hadden nog nooit zo'n grote groep tesamen gezien... Het was echt choquerend om te zien hoe je van een superchique wijk (Gastown) plots overging in een vervallen wijk waar je mensen de gekste dingen zag doen omdat ze onder invloed waren van drugs. Blijkbaar maken Indianen vaak deel uit van die groep - totaal gedesoriënteerd... Er werd ons verteld dat de stad de zwervers uit de stad wil jagen tegen de Olympische winterspelen in 2010.
Hoe is het in België? Zijn er spectaculaire of grappige dingen gebeurd? Laat het ons weten, we zijn nieuwsgierig!
donderdag 30 augustus 2007
Route
Dit is de route die we tot nu toe hebben afgelegd:
Seattle (WA) --> Eugene (OR) --> Vancouver (WA) --> Vancouver (Canada)
Grotere kaart weergeven
Seattle (WA) --> Eugene (OR) --> Vancouver (WA) --> Vancouver (Canada)
Grotere kaart weergeven
woensdag 29 augustus 2007
Vancouver
Hi you guys,
You guys doing okay? :-)
Intussen hebben we al wat kunnen opsnuiven van de Amerikaanse cultuur. Alles is hier big: de bedden en kamers, de porties, de mensen, ... Niet zo verfijnd als in Europa dus. Wel eens leuk om gezien te hebben. Wat ze hier eten als lunch, krijgen Jan en ik op een ganse dag niet eens binnen!
Sinds ons vorige berichtje hebben we al heel wat kilometers afgelegd. Zaterdag hebben we eerst een 'tripje' zuidwaarts gemaakt, naar Eugene, de universiteitsstad van Oregon. Veel was daar jammer genoeg niet te zien. We hebben een typisch 'hippie'-marktje bezocht en natuurlijk, zoals het hoort, opzoekingen gedaan in de law library van de University of Oregon. De university of Oregon is een mooie en moderne universiteit (althans toch de faculty of law), maar de service was niet opperbest. We hebben daar geknoeid om te kunnen kopiëren. Je kon niet scannen naar je emailadres, met als gevolg dat ik al dat papier nu moet meesleuren. Kwam er nog eens bij dat het kopiëerapparaat enkel biljetten van 1 dollar aanvaardde en de 'bibliothecaresse' geen wisselgeld had en er ook geen wisselautomaat was (zelfs niet in de verste verte). Kopiekaarten voor 'foreign visitors' kenden ze daar ook niet, maar na een aantal noodoplossingen heeft mijn hulpje Jan (;-) ) toch alles wat ik zorgvuldig had geselecteerd kunnen kopiëren (ik ben hem eeuwig dankbaar). Toch wel handig zo een hulpje, zouden ze op de universiteit moeten inlassen...
.jpg)
Op één dag hadden we alles van medical law in Eugene gezien en gekopieërd, en omdat Eugene en de motelkamers duur waren en niet veel (of zelfs niets) voorstelden, zijn we maandagavond richting Vancouver vertrokken. Na een overnachting onderweg in Vancouver (een dorpje in de staat Washington, hoe toevallig kan het zijn) en een een onvermijdelijke tussenstop in een outlet shopping center in de buurt van Seattle, zijn we gisterenavond laat aangekomen in Vancouver B.C.. Daar hebben we eventjes miserie gehad met het zoeken van accomodatie. Op UBC (University of British Colombia) waren enkel nog suites beschikbaar van 200 Canadese dollar - nét iets boven ons budget - waardoor we elders moesten zoeken en meer 'downtown' moesten trekken. Uiteindelijk konden we overnachten in een B&B. Het was leuk om nog eens in een kamer van een gewoon huis te slapen, maar achteraf gezien bleek het ook hier prijzig te zijn - zeker nadat ze er nog taxen van 17,5 procent bij lapten!!
Nu hebben we gelukkig iets gevonden op UBC zelf. Het is eigenlijk een studentenkamer, maar in augustus worden deze kamers ook verhuurd aan foreign visitors. De prijs is oké en de kamer is goed (intussen zijn we dan ook al tevreden als de kamer niet muf riekt).
UBC zelf is eigenlijk niet wat we er van verwacht hadden, misschien ook omdat we er een verkeerd beeld van hadden. Het domein van UBC is groot en bijna een stad op zich. Jammer genoeg zie je hier alleen maar appartementsgebouwen en gebouwen in constructie. Er is nog niet veel leven in de brouwerij, maar we moeten er wel meteen bij zeggen dat het academiejaar pas 1 september begint. UBC ligt wel aan een baai en het uitzicht op sommige plaatsen is echt prachtig.
.jpg)
Het gebouw van de faculty of law is - om heel eerlijk te zijn - aartslelijk. Net zoals in Oregon konden we ook hier geen documenten inscannen, waardoor we ook alle kopies van hier mee verder zullen moeten sleuren (de prijs per kopie = 0,12 dollar!). Het personeel is hier wel heel vriendelijk, bereid om te helpen én hier heeft het bibliotheekpersoneel - in tegenstelling tot in andere universiteitsbibliotheken - blijkbaar geen tijd om tijdens de werkuren patience te spelen ;-) .
.jpg)
Daarnet hebben we nog een 'guided tour' gehad in het 'museum of anthropology', dat deel uitmaakt van het domein van UBC. Heel mooi museum, waar de geschiedenis van Noord-Amerika en Canada en de gebruiken en culturen van de First Nations (Indianen) worden getoond.
Morgen gaan we nog wat verder opzoeken in de bibliotheek. Voor de rest van ons verblijf in Vancouver hebben we buiten dat laatste nog niet veel gepland. Uiteraard zullen we nog een bezoekje brengen aan downtown Vancouver.
Eens we Vancouver verlaten kunnen we - eindelijk - de mooie nationale parken bezoeken. Dan begint eigenlijk pas onze échte reis. In Canada passeren we nog langs Banff, daarna steken we de grens naar de VSA terug over. Daarover volgende keer meer.
You guys doing okay? :-)
Intussen hebben we al wat kunnen opsnuiven van de Amerikaanse cultuur. Alles is hier big: de bedden en kamers, de porties, de mensen, ... Niet zo verfijnd als in Europa dus. Wel eens leuk om gezien te hebben. Wat ze hier eten als lunch, krijgen Jan en ik op een ganse dag niet eens binnen!
Sinds ons vorige berichtje hebben we al heel wat kilometers afgelegd. Zaterdag hebben we eerst een 'tripje' zuidwaarts gemaakt, naar Eugene, de universiteitsstad van Oregon. Veel was daar jammer genoeg niet te zien. We hebben een typisch 'hippie'-marktje bezocht en natuurlijk, zoals het hoort, opzoekingen gedaan in de law library van de University of Oregon. De university of Oregon is een mooie en moderne universiteit (althans toch de faculty of law), maar de service was niet opperbest. We hebben daar geknoeid om te kunnen kopiëren. Je kon niet scannen naar je emailadres, met als gevolg dat ik al dat papier nu moet meesleuren. Kwam er nog eens bij dat het kopiëerapparaat enkel biljetten van 1 dollar aanvaardde en de 'bibliothecaresse' geen wisselgeld had en er ook geen wisselautomaat was (zelfs niet in de verste verte). Kopiekaarten voor 'foreign visitors' kenden ze daar ook niet, maar na een aantal noodoplossingen heeft mijn hulpje Jan (;-) ) toch alles wat ik zorgvuldig had geselecteerd kunnen kopiëren (ik ben hem eeuwig dankbaar). Toch wel handig zo een hulpje, zouden ze op de universiteit moeten inlassen...
.jpg)
Op één dag hadden we alles van medical law in Eugene gezien en gekopieërd, en omdat Eugene en de motelkamers duur waren en niet veel (of zelfs niets) voorstelden, zijn we maandagavond richting Vancouver vertrokken. Na een overnachting onderweg in Vancouver (een dorpje in de staat Washington, hoe toevallig kan het zijn) en een een onvermijdelijke tussenstop in een outlet shopping center in de buurt van Seattle, zijn we gisterenavond laat aangekomen in Vancouver B.C.. Daar hebben we eventjes miserie gehad met het zoeken van accomodatie. Op UBC (University of British Colombia) waren enkel nog suites beschikbaar van 200 Canadese dollar - nét iets boven ons budget - waardoor we elders moesten zoeken en meer 'downtown' moesten trekken. Uiteindelijk konden we overnachten in een B&B. Het was leuk om nog eens in een kamer van een gewoon huis te slapen, maar achteraf gezien bleek het ook hier prijzig te zijn - zeker nadat ze er nog taxen van 17,5 procent bij lapten!!Nu hebben we gelukkig iets gevonden op UBC zelf. Het is eigenlijk een studentenkamer, maar in augustus worden deze kamers ook verhuurd aan foreign visitors. De prijs is oké en de kamer is goed (intussen zijn we dan ook al tevreden als de kamer niet muf riekt).
UBC zelf is eigenlijk niet wat we er van verwacht hadden, misschien ook omdat we er een verkeerd beeld van hadden. Het domein van UBC is groot en bijna een stad op zich. Jammer genoeg zie je hier alleen maar appartementsgebouwen en gebouwen in constructie. Er is nog niet veel leven in de brouwerij, maar we moeten er wel meteen bij zeggen dat het academiejaar pas 1 september begint. UBC ligt wel aan een baai en het uitzicht op sommige plaatsen is echt prachtig.
.jpg)
Het gebouw van de faculty of law is - om heel eerlijk te zijn - aartslelijk. Net zoals in Oregon konden we ook hier geen documenten inscannen, waardoor we ook alle kopies van hier mee verder zullen moeten sleuren (de prijs per kopie = 0,12 dollar!). Het personeel is hier wel heel vriendelijk, bereid om te helpen én hier heeft het bibliotheekpersoneel - in tegenstelling tot in andere universiteitsbibliotheken - blijkbaar geen tijd om tijdens de werkuren patience te spelen ;-) ..jpg)
Daarnet hebben we nog een 'guided tour' gehad in het 'museum of anthropology', dat deel uitmaakt van het domein van UBC. Heel mooi museum, waar de geschiedenis van Noord-Amerika en Canada en de gebruiken en culturen van de First Nations (Indianen) worden getoond. Morgen gaan we nog wat verder opzoeken in de bibliotheek. Voor de rest van ons verblijf in Vancouver hebben we buiten dat laatste nog niet veel gepland. Uiteraard zullen we nog een bezoekje brengen aan downtown Vancouver.
Eens we Vancouver verlaten kunnen we - eindelijk - de mooie nationale parken bezoeken. Dan begint eigenlijk pas onze échte reis. In Canada passeren we nog langs Banff, daarna steken we de grens naar de VSA terug over. Daarover volgende keer meer.
Abonneren op:
Posts (Atom)
